Definition 5

 Curriculum is what the student constructs from working with the computer and its various networks, such as the Internet.

 برنامه درسی چیزی است که دانش آموز از کار با کامپیوتر و شبکه های مختلف آن از قبیل اینترنت می آموزد (بدست می آورد) .

Obviously, this is a modern definition. It assumes that computers are every-where – in the home, school and office – and students, perceiving them as part of the natural landscape, are thriving. Advocates argue that the new computing technologies have created a culture for increasingly active learning; students can construct their own meanings as they locate sources on the Internet, explore issues and communicate with others. Social skills are also developed through chat groups, conferences and e-mail communications.

 واضح است که این تعریف جدیدی است . در این تعریف فرض شده است که کامپیوتر ها در همه جا – در خانه ، در مدرسه و اداره وجود دارد و دانش آموزان ، که در این تعریف جزئی از چشم انداز طبیعی تصور می شوند ، موفق هستند . طرفداران این تعریف این گونه استدلال می کنند که فناوری های کامپیوتری جدید فرهنگ تازه ای را برای یادگیری فعال خلق نموده اند که همواره در حال فعال تر شدن است ؛ دانش آموزان می توانند با پیدا کردن منابع در اینترنت بررسی موضوعات و ارتباط با دیگران مفاهیم خاص خود را ارائه دهند . مهارتهای اجتماعی نیز از طریق گروههای گفتگو ، کنفرانسها و فرستادن و دریافت ایمیل توسعه می یابند .

Problems posed by the definition Although some writers such as Vine et al. (2000) contend that schools in the near future will change drastically as students access more electronic resources from the home, others such as Reid (2000) and Westbury (2000) believe that schools will remain long-enduring institutions. Pinar (2004) suggests that administrators are wrongly fantasizing the future as technological and information-based.

  وین و همکارانش معتقدند با دسترسی بیشتر دانش آموزان به منابع الکترونیکی در خانه در آینده نزدیک تغییرات زیادی در مدارس بوجود خواهد آمد . با این حال افراد دیگری چون رید (2000) و وستبوری (2000) معتقدند مدارس همچنان به صورت نهادهای ماندگار باقی خواهد ماند . پینار (2004) معتقد است ، مدیران به اشتباه آینده را به صورت فناوری و اطلاعات محور تصور می کنند .

 He concludes that ‘information is not knowledge, of course, and without ethical and intellectual judgment – which cannot be programmed into a machine – the Age of Information is an Age of Ignorance’ (p. xii). Budin (1999) reminds us that technology is not a neutral tool. What is now available on the Internet, for example, is not necessarily what should be on it or what will be on it tomorrow.

 او نتیجه گیری می کند ، اطلاعات دانش نیست و البته بدون قضاوت عقلی  و اخلاقی – که نمی توان آن را به صورت داده به ماشین وارد کرد – عصر اطلاعات ، عصر جهل خواهد بود . بودین (1999) به ما یادآوری می کند که در فناوری یک ابزار خنثس نیست . برای مثال آن چه که امروز در اینترنت موجود است الزاما همان چیزی نیست که باید در آنجا باشد یا چیزی که فردا در اینترنت خواهد بود .

 Furthermore, not all students have the same level of access to the Internet, and the learning it promotes may prove to be far more passive than is now commonly believed. We should, therefore, be wary of excessive claims about active or constructivist learning made possible by computers.

علاوه بر این همه دانش آموزان به یک اندازه به اینترنت دسترسی ندارند و آموزشی که از طریق اینترنت انجام شود ممکن است بسیار منفعل تر از چیزی باشد که معمولا تصور می شود . بنابر این باید مراقب ادعاهای افراطی درباره یادگیری مفید یا فعال باشیم که توسط کامپیوترها ممکن شده است .